Samen staan we sterk,

Een eetstoornis wil jou graag eenzaam laten voelen en zorgt voor steeds meer afsluiting van je sociale leven. Doordat ik steeds minder ging eten en hierdoor steeds zwakker werd sloot ik mij steeds meer af.
Sociale gelegenheden gaan nou eenmaal vaak samen met eten. Deze borrels en etentjes vermeed ik dan ook het liefst.

Nu ik mijn therapie volg besef ik mij steeds meer hoe belangrijk de mensen om mij heen zijn.
Door het contact op te blijven zoeken en samen te zijn blijf ik de eetstoornis steeds  1 stap voor.
Want wanneer ik niet alleen ben, hoef ik niet steeds zelf na te denken of ik moet eten, wanneer ik moet eten, hoe laat ik moet eten, hoeveel ik moet eten of ik moet sporten, hoelang ik moet lopen, hoeveel buikspieroefeningen ik moet doen, hoelang ik moet hoelahoepen, blablabla…

Wanneer ik niet alleen ben, is het zoooo veel rustiger in mijn hoofd.

Samen volgen we mijn eetlijst, concreet en duidelijk. Samen hebben we het over totaal andere dingen zoals de vogeltjes in de tuin, de onderwerpen in de krant en lachen we om de chagrijnige meneer die voorbij loopt.
Samen staan we sterk, en samen redden we het wel.

Een eetstoornis kun je niet alleen aangaan.
Wanneer ik alleen ben, gaan er veel te veel gedachten door mijn hoofd. Juist nu ik zo hard aan het vechten ben merk ik hoe hardnekkig de eetstoornis is.
Ik heb hem onderschat, heel erg. Ik dacht dit doe ik wel even, het niet eten is tijdelijk en straks doe ik wel weer ‘’normaal’’.
Helaas pindakaas, ik zit er dieper in dan ik dacht.

Maar Thank God voor de mensen om mij heen. En Thank God voor mijn eerlijkheid en mijn karakter dat ik mijn moeite bespreek baar kan maken.
Ik ben trots op mijzelf en op ons gezin.

Opeens besef ik mij dat een eetstoornis niet alleen mij kapot maakt, maar ook effect heeft in ons gezin. Hoeveel pijn het mijn familie doet om mij te zien worstelen en vermageren.

Het is nu klaar, geen weg terug, alleen nog maar vooruit naar mijn herstel.

Een eetstoornis is stom, het maakt mij moe, chagrijnig, prikkelbaar, verdrietig, botterig, koud, hard en harig( haha ja echt heel mijn benen vol dons haartjes).
Ik ga door met mijn strijd, voor mijzelf maar ook voor iedereen om mij heen en in het bijzonder voor mijn familie die mij steunen met 200%.

De band die ik met mijn moeder heb is zo speciaal. Wij hebben samen al zoveel meegemaakt.
Letterlijk zijn we door dikke en dunne tijden gegaan. Het doet mij dan ook verdriet dat ik haar dit verdriet aan doe.
In de mei vakantie gaan we samen een weekje naar Ibiza, een mooi doel om met een gezond gewicht op het strand te liggen.
Te kunnen genieten van het lekkere eten daar, want zeg nou zelf op Ibiza mag je je toch niet druk maken om een hapje meer of minder.

Ik hou van jullie en samen staan we sterk!!

P.S. het volgen van mijn eetlijst gaat nog steeds goed ik eet alle eetmomenten inclusief kleine uitdagingen en ik ben al bijna 2 kilo aangekomen. Yeah lekker bezig Em.

 

I can do this!!
Blijf jij mij volgen??

Het opschrijven van mijn gevoelens heb ik niet van een vreemde, mijn moeder schreef dit stukje:

 De wedstrijd
Wanneer je als ouder voor het eerst in de wereld belandt van boulimia/anorexia, dan weet je niet hoe je daarmee om moet gaan.
Je staat aan de zijlijn en ziet hoe diegene worstelt met die eetstoornis-stem.
Wel eten – niet eten, wel sporten- niet sporten.
Na verschillende instanties bezocht te hebben krijg je steeds meer kennis en handvaten om de strijd samen met je kind aan te gaan.
Jij bent de coach in de wedstrijd en zij speelt de wedstrijd.
Wij moedigen aan, zijn streng, bespreken de tactiek, moedigen weer aan, maar blijven aan de zijlijn.
Zij moet het gevecht aangaan en wij ondersteunen!
Ook de hoofdcoach vecht, tegen de tranen, verdriet en de machteloosheid af en toe.
Zonder coaching lukt het niet .
Daarom mijn respect voor al die ouders/partners die hun geliefde ondersteunen.
Wij kunnen gelukkig nog op een goede manier met Emma praten.
Wij spelen de wedstrijd uit, met een  uitzicht op 1-0 voor ons!!
Zonder verlenging  en zonder penalty’s,

Dikke knuffel voor onze (wo)man of the match , van je coaches!

6 Comments

  1. Stephanie

    Mooi en ontroerend en krachtig en prachtig, wat een liefde <3
    Die sleept jullie door dit proces heen! Je doet het al Emma, ga zo door! Xx

  2. Wat mooi geschreven. Op naar een eetstoornisvrij leven!

  3. Ik begin 5 April met de MGDB bij Ursula. Ik vind het echt super spannend.
    Ik herken wel al een beetje wat je hier geschreven heb. Ik ben ook zo ontzettend dankbaar voor mijn vriend, vriendinnen en familie die er altijd voor me zijn.
    Ik dacht eerst ook altijd ‘waar bemoeien zij zich mee, het is mijn lichaam mijn leven, klaar!’
    Tot dat ik mijn vriend en mijn schoonmoeder gewoon een keer aan het huilen heb gemaakt om wat ik hen ook aan doe.
    Je eetstoornis maakt inderdaad zoveel meer kapot dan je lief hebt.
    Ondanks dat ik het heel eng en spannend vind ben ik er wel klaar voor om de strijd aan te gaan! Die eetstoornis moet weg, ik ben er helemaal klaar mee. Het word tijd om mijn leven weer op te pakken.
    Heel veel succes nog in je herstel! Ik geloof in je.

  4. Jullie gaan het samen redden. EMMa een diepe buiging

  5. Iris van Maris

    Super Emma! Heel mooi geschreven en ook van je lieve moeder! Jullie zijn allemaal toppers, blijf volhouden! You can do this!
    Liefs Iris.

  6. Martijn meekel

    Mooie en goede berichten. Hou vol, ga zo door! Onze gedachte zijn bij jullie. En ons geloof en vertrouwen op een goed verloop!! We blijven volgen!

    Xx

Geef een reactie