Wel over, niet voorbij.

Ik heb al een lange tijd niets van mij laten horen.
Iets met, Geen gehoor dus ga zo door?
Nou ja ,daar komt het eigenlijk wel op neer.

Het is inmiddels alweer een jaar geleden dat ik door begon te krijgen dat het niet zo goed met mij ging.
Een jaar geleden dat ik mijn diagnose van een eetstoornis kreeg,
en nu zit mijn behandeling van 10 maanden in de eetstoornis kliniek er op.

Wat een jaar, wat is deze tijd bizar snel gegaan.
Veel ups, veel downs, veel tranen, veel strijd, heel veel hummus en heel veel broodjes pindakaas , maar nooit maar dan ook nooit willen opgeven.

Het klinkt misschien raar als ik zeg dat ik geen spijt heb van mijn anorexia tijd.
Oké, ik vind het rot dat ik iedereen zo heb laten schrikken, dat ik lichamelijke klachten heb gehad en deze strijd heb moeten aangaan.
Maar ik heb geen spijt omdat ik ongelofelijk veel heb geleerd van deze tijd.
Het heeft mij doen groeien en doen vormen tot wie ik nu ben.
Ik weet wat ik wil en ook heel goed wat ik niet wil.
Ik kan mijn gevoelens benoemen en mijn behoeftes uitspreken.
Deze periode heeft mij ook doen beseffen hoe blij ik ben met mijn lieve familie en vrienden.
En heb ik gezien hoeveel mensen er van mij houden.

Ik krijg vaak de vraag of ik helemaal genezen ben van mijn eetstoornis.
Hoe graag ik ook vol mondig ja wil zeggen, kan ik dat helaas niet.
Ja, ik kan weer alles eten en Ja ik kan hier weer van genieten.
Ja, ik sport weer op een gezonde niet compenserende manier en Ja, ik heb weer een gezond gewicht.
Laat ik het zo zeggen, ik denk dat ik de rest van mijn leven altijd een klein stukje eetstoornis met mij mee zal dragen.
Ik zal voorlopig of misschien altijd wel bewust zijn van wat ik eet.
Die lijst die ik ooit heb ingestudeerd met producten en de calorieën hiervan gaat niet zomaar uit mijn hoofd.
In mijn ogen geeft dat niet, zolang ik er maar op een gezonde manier mee kan omgaan.
En Ja dat kan ik nu.

Hoe nu verder?
Doordat ik tijdens mijn anorexia tijd weinig kon heb ik het gevoel dat ik dit nu allemaal moet inhalen.
Ik heb super veel energie dus ik wil feesten, uiteten, lunchen, sporten, werken, studeren, gewoon weer bezig zijn en vooral genieten van het leven.
Ik beschik over een alles of niets mentaliteit.
Of ik ben de hele week super druk en op pad waardoor ik weer over allerlei grenzen ga of ik doe de hele week niks en ga ik piekeren.
Hierin ben ik opzoek naar een balans en krijg hier dus ook nog ondersteuning in.
Ook dit komt heus wel goed.

Soms kijk ik terug naar foto’s uit mijn anorexia tijd en lijkt het wel 10 jaar geleden dat ik er zo uitzag.
Ik kan mij gelukkig niet meer voorstellen dat ik heb moeten huilen om die hagelslag op mijn brood, die strijd om de hoeveelheid opscheplepels aardappelen en het steeds weer proberen om geen tussendoortje te hoeven eten.

Toen ik begon met mijn behandeling werd er gezegd, hoe korter je het hebt hoe sneller je er van af komt.
Dit is gebleken. Want ik heb het geflikt.
Ik ben weer de oude, nee ik ben een nieuwe Emma.
Vol vertrouwen en plezier sta ik weer in het leven. Geniet ik van kleine momentjes en voel ik mij goed.

Ik ben blij dat ik in behandeling ben gegaan doordat ik nu weet hoe ik met mijn moeilijke momenten om moet gaan.
Maar naast dat ik blij ben met mijn behandeling ben ik vooral blij met mijn lieve familie en vrienden.

Lieve Bart die altijd duidelijk en consequent is geweest, dit had ik nodig.
Bedankt voor de ontelbare films die wij samen in de Pathé hebben gekeken voor afleiding.
Een betere broer kan ik mij niet wensen. Ik hou van jou.

Lieve Mama, die elke dagbehandeling met mij is mee geweest, elke maaltijd met mij heeft gegeten en geen moment van mijn zijde is geweken.
Geen een moeder had het beter kunnen doen dan jij hebt gedaan. Ik hou van jou.

Lieve Papa, die zo begripvol is geweest de gehele tijd, zo veel geduld heeft gehad en er altijd voor mij is geweest.
ik ben zo blij dat wij naar elkaar toe zijn gegroeid. Ik hou van jou.

Lieve Amber en Aimee, mijn beste vriendinnen. Die mij zo vaak huilend tijdens etentjes er doorheen hebben gesleept. En mij nooit hebben laten vallen.
Ik hou van jullie.

Lieve Laura, mijn nichtje en tevens liefste vriendin. Die mij in de gaten houdt en Gijs nog meer haat dan ik.
Ik hou van jou.

Lieve Lotte, ik zal nooit vergeten hoe verdrietig je was toen je besefte dat je machteloos was in mijn strijd. Door jouw kwetsbaarheid kreeg ik steeds meer motivatie om beter te worden.
Ik hou van jou.

En ook lieve Boy, die eindeloos rondjes met mij heeft gelopen en die nu voor de rest van zijn leven een hekel aan kwark en hüttenkäse zal hebben.
Bedankt voor je steun en geduld.

En tot slot.
Bedankt lieve volgers, voor jullie steun, jullie luisterend oor en al jullie lieve woorden.
Ik heb het gered en ik hoop door het schrijven van deze blog, dat ik een motivatie en inspiratie kan zijn voor iedereen die ook deze strijd moet bevechten.

Ik ben zo blij dat ik kan zeggen, I made it!

Bedankt voor alles.

Heel veel liefs Emma.

 

4 Comments

  1. Wow Emma, wat een gezamelijke vechtlust hebben jullie laten zien! Superfijn te horen dat je op de goede weg bent

  2. Topper ben je. Weet zeker dat het goed gaat komen met jou xx

  3. Wow, even tranen in mijn ogen. Zo trots op jouw leven Emma. Dankjewel voor alles wat je gedeeld het. Hier en in de U. Je bent echt een heel mooi mens en weet je, ergens geloof ik wel dat er een dag komt dat Gijs helemaal uit je hoofd is. De ervaring niet want die zal je sterker maken maar puur de nare lelijke woorden die hij soms nog influistert …. Nogmaals trots op jou, je mams en al je helpers.

Geef een reactie